Ik ben acht jaar en ontmoet wekelijks een kinderpsychiater. Ik ben angstig en emoties overweldigen me. Het gaat over mezelf en het gaat over het familiesysteem. De ruimte voor emoties en kwetsbaarheid is thuis ontoereikend. Er is schaamte, ik voel me weinig verbonden en trek me terug.

Decennia lang zoek ik naar houvast en grond onder mijn voeten. Naar de rust om te leren, te groeien en tot wasdom te komen. Ik ben ingewikkeld geraakt, met in mijn hoofd een wirwar aan ideeën, verwachtingen, angsten en onderdrukte verlangens. Alleen kom ik er niet uit.

Het is 2007. Ik leef uit een koffer en verdien mijn geld met het organiseren van internationale filmfestivals. Ik woon zoal in Stockholm, Sarajevo, Boekarest en Warschau. Ik kan de slaap niet vatten, mijn lijf is uitgeput en na drie sessies stelt een Roemeense psycholoog me de vraag, ‘wil je wel echt slapen?’ Ik blijf haar het antwoord schuldig en staak de strijd met mezelf.

Niet veel later kom ik in aanraking met Bodymind opleidingen en start de opleiding. De eerste jaren vlieg ik geregeld van ver om een opleidingsblok te volgen. Met dank aan wat ik ervaar en toe uitgenodigd wordt geraak ik langzaam meer thuis, in mezelf en in de wereld.

Stilaan groeit ook het besef dat het therapeutschap me ligt en een prachtig vak is. Met Lichaamsgerichte psychotherapie heb ik een werkvorm gevonden waarmee ik uit de voeten kan en recht doe aan mijn waarnemingen en vaardigheden. Ik rond de opleiding af en besluit een tweede ronde te gaan. Ruim vier jaar assisteer ik bij de verschillende trainers van de therapeutenopleiding van Bodymind Opleidingen. Ik weet waar ik sta en wat ik te doen heb en ik ervaar het als een groot voorrecht anderen te ondersteunen in hun beweging naar meer autonomie, levendigheid en zingeving.